شوم ، عابدى را در جزيره‌اى ديدم كه با كمال شوق به عبادت حق مشغول بوده و از خدا مىخواست مرگش در حال سجده بر حق فرا رسد ! عبادتش را نيكو يافتم ، زمان بندگيش را چهارصد سال ديدم ، دعايش را مستجاب مشاهده كردم ، علاقه‌مند شدم وضع قيامتش را ببينم ، برايم اعجاب‌آور بود ! روز قيامتش نشان مىداد كه اعمالش مورد قبول حق واقع شده است ، به او خطاب مىرسد : « أُدْخُلْ جَنَّتى بِرَحْمَتى » « 1 » . عرضه مىدارد : « أَدْخُلُ جَنَّتَكَ بِعَمَلى » « 2 » . من به بهشت مىروم ولى با دلگرمى به عمل و عبادتم ! خطاب مىرسد : اى قاضيان دادگاه ! اكنون كه پاى معامله به ميان آمده است ، تمام نعمت‌هاى مادّى و معنويم را كه به اين عابد عنايت كردم با عبادتش بسنجيد ، چنانچه عبادت او گران‌تر آمد به بهشت رود و اگر نعمت‌هاى من گران‌تر شد به جهنم رود ! ! از نعمت بينايى شروع كردند ، اين نعمت از نظر ارزش خدايى بر تمام عبادتش سنگين‌تر آمد ، چون او را به سوى دوزخ بردند ، عرضه داشت : خدايا ! برنامه‌هاى ديگرى نيز داشتم كه محاسبه نشد ، خطاب مىرسد چيست ؟ مىگويد : اميد بر كرم تو ، حسن ظنّ بر عنايت تو و از همه بالاتر نياز و فقر و ناچيزى خودم . خطاب مىرسد او را از مسير عذاب برگردانده و به خاطر اميد و حسن ظنّش به بهشت ببريد ، چون در مسير بهشت قرار مىگيرد عرضه مىدارد : « أَدْخُلُ جَنَّتَكَ بِرَحْمَتِكَ » به خاطر رحمت تو داخل بهشت مىشوم .

--> ( 1 ) - با رحمتم به بهشت من درآى . ( 2 ) - با عمل خود در بهشت تو در آيم .